روایت رابطه عاشقانه میان یک مرد و یک زن.

اماک-باکیا (در زبان باسکی به معنای دست از سرم بردار) فیلمی محصول ۱۹۲۶ به کارگردانی من ری است. این اثر که با زیرعنوان «سینما-شعر» شناخته می‌شود، شامل تکنیک‌های بسیاری است که من ری در عکاسی ثابت خود (که بیشتر به خاطر آن شهرت دارد) استفاده می‌کرد، از جمله ری‌گراف، نوردهی دوگانه، فوکوس نرم و ویژگی‌های مبهم. این فیلم شامل مجسمه‌هایی از پابلو پیکاسو و برخی از اشیاء ریاضی من ری است که هم به صورت ثابت و هم متحرک با استفاده از تکنیک استاپ‌موشن به تصویر کشیده شده‌اند.

کلر لسکو، خواننده مشهوری که در حومه پاریس زندگی می‌کند، خواستگاران زیادی دارد؛ از جمله یک مهاراجه به نام دورا دو نوپور و یک دانشمند جوان سوئدی به نام اینار نورسن. او در مهمانی‌های مجلل خود از توجه عاشقانه آن‌ها لذت می‌برد اما از نظر عاطفی سرد باقی می‌ماند و بی‌رحمانه آن‌ها را مسخره می‌کند. وقتی به او می‌گویند نورسن به خاطر او خودکشی کرده، هیچ احساسی نشان نمی‌دهد. در کنسرت بعدی، تماشاگران که از سنگدلی او خشمگین هستند او را هو می‌کنند و او تصمیم می‌گیرد از سردابی که جسد نورسن در آن است دیدن کند.

باله مکانیکی یک فیلم هنری دادائیستی و پساکوبیسم است که توسط هنرمند، فرناند لژه، با همکاری فیلم‌ساز، دادلی مورفی، طراحی، نوشته و کارگردانی شده است. موسیقی متن این اثر توسط آهنگساز آمریکایی، جورج آنتیل، ساخته شده است.

در پادشاهی مغول‌ها، شاهزاده رودگیتو-سینگ، افسر جوان قصر، عاشق زمگالی می‌شود؛ شاهزاده‌خانم اسیری که توسط خان بزرگ زندانی شده و مورد طمع اوست. او با فرار از کشور به پاریس پناه می‌برد و ظاهر آراسته‌اش باعث می‌شود به عنوان بازیگر در یک شرکت فیلمسازی فرانسوی استخدام شود. مشکل اینجاست که آنا، ستاره فیلم، به او علاقه‌مند می‌شود؛ موضوعی که باعث نارضایتی مورل بانکدار، تهیه‌کننده فیلم و معشوق آنا می‌شود.